Chłodne, niemal do szpiku kości przechodzące zimnem powietrze wraz z dziwnym, ale codziennym, rynsztokowym smrodem portowych doków, wdzierało się do nosów wszystkim, którzy z różnych powodów tu byli. Słabe światła gazowych, szpetnych i przerdzewiałych od słonej, morskiej bryzy latarni, dogorywały jeszcze gdzieniegdzie, kończąc swój żywot, bo dzień, jak zwykle tutaj, szary i ponury, zawitać miał nad portem i jego dokami, gdzie kilka żaglowców cumami z brzegiem związanych stało, w części na myśl powołując te stare, dobre, żaglowe okręty, jak Nina, Pinta czy Santa Maria, które pierwszą podróż do Indii od zachodu odbyć miały, a nieznane ziemie odkryły, dziś Nowym Światem zwane. Myśli Elen wciąż jednak odejść nie mogły od dalekich, z piasku złotego usypanych oceanów, co cały starożytny, egipski świat zalały swoimi falami i spiętrzonymi wydmami, bezlitośnie smaganymi wiatrem i ogniem niemal piekielnym, co się tam z nieba wylewał, od którego tylko w oazach zielonych skryć się można było, aby wieczoru doczekać i w bladym świetle naftowej lampy, w oprawionym w skórę dzienniku, najnowsze o swoim największym znalezisku, dziwacznej, zapomnianej i za wymarłą uznanej rośliny, sporządzić zapiski i zdobnymi, jak u Leonarda, rycinami je oprawić. Wiedziała ze starych zwojów z Teb, że „Cyperus Aeternitatis” jest rośliną, która pamięta sekrety eliksiru długowieczności, co żyć dłużej wielokrotnie pozwalał, a się jej największym przekleństwem być okazał, po tym jak Lord Harrington, pędzony zapewne chciwością, wypił nie do końca jeszcze dobrze uwarzony eliksir i w szaleństwie jakie go opętało, do zagłady niemal cały obóz doprowadził, zabijając również siebie. Statek do Nowego Świata odpływał niebawem. Elen zmierzała tam, gdzie londyńskie macki agentów jej królewskiej mości dosięgnąć jej nigdy nie będą mogły.
[msz]
Jeśli podoba Ci się co robimy, możesz nam postawić wirtualną kawę :)
